สังคมแห่งการแบ่งปันเพื่อชาว มสธ.ระยอง


    ถ้าไม่เคยล้มเหลว ไม่มีวันเห็นความสำเร็จ

    Share
    avatar
    ttc01477
    เตรียมอนุบาล
    เตรียมอนุบาล

    จำนวนข้อความ : 20
    Join date : 19/07/2010
    : 37
    ที่อยู่ : 167/172 sukhumwit Rd.Mabtaphud, Mueng ,Rayong

    ถ้าไม่เคยล้มเหลว ไม่มีวันเห็นความสำเร็จ

    ตั้งหัวข้อ  ttc01477 on Thu Jul 22, 2010 3:40 pm

    เรื่องของหนุ่มบ้านนอก ถ้าไม่เคยล้มเหลว ไม่มีวันเห็นความสำเร็จ





    “หนุ่มบ้านนอกยากจนคนหนึ่ง
    เสี่ยงโชคเข้ามาหางานทำในกรุงเทพ
    ทั้งที่มิได้มีความรู้อะไรเลย

    เนื่องจากได้ทราบข่าวที่เพื่อนเล่าให้ฟังว่า
    มีโรงเรียนแห่งหนึ่ง ในกรุงเทพ
    กำลังรับสมัคร นักการภารโรง ไม่จำกัดวุฒิการศึกษา

    จึงจับรถมากรุงเทพ
    และเดินกางแผนที่ (ที่เพื่อนเขียนให้)
    สุ่มถามชาวบ้านถึงที่ตั้งของโรงเรียนนั้น
    ซึ่งกว่าจะเจอก็เหงื่อตกไปหลายปี๊บทีเดียวแหละ

    เมื่อเข้าไปแจ้งความจำนงที่แผนกธุรการ
    จึงมีเจ้าหน้าที่มาเรียกให้นั่ง
    และยื่นใบสมัครมาให้กรอกข้อความ
    นายหนุ่มนั้นก็ยิ้มแหย ๆ
    ยกมือไหว้แล้วบอกอ่อย ๆ กับเจ้าหน้าที่ว่า

    “… ขอโทษครับพี่
    ผม…คือว่า…
    ผม…อ่านหนังสือไม่ออก เขียนหนังสือไม่ได้ครับ… ”

    เจ้าหน้าที่ ท ี่นั่งรับสมัครอยู่นั้น
    ชักสีหน้าทันที

    “… อะไรกัน คิดจะมาสมัครงานที่โรงเรียน
    ถึงจะตำแหน่งแค่ นักการภารโรง
    ถึงจะไม่ได้ใช้วุฒิการศึกษา
    แต่อย่างน้อยก็น่าจะอ่านออก เขียนได้ บ้างแหละ ”

    หนุ่มบ้านนอกหน้าซีด
    ยกมือไหว้เจ้าหน้าที่ประหลก ๆ

    “… ผมไม่รู้หนังสือจริง ๆ ครับ
    แต่ช่วยรับผมไว้หน่อยเถิดครับพี่
    ให้ผมแบกหามกวาดถูอะไรก็ได้ทุกอย่างครับ ”

    “ งั้นก็คงจะไม่ได้หรอก. .. ”
    เจ้าหน้าที่เก็บใบสมัคร กับปากกาที่วางไว้ให้ คืนที่อย่างไม่มีเยื่อใย

    “… เรามาสมัครงานกับโรงเรียนนะ
    อย่างน้อยก็ต้องมีพื้นรู้หนังสือบ้างสิ
    ถ้าไม่รู้อะไรเลยอย่างนี้ ก็เสียใจด้วยนะ
    กลับไปเถอะ ”

    หนุ่มบ้านนอกก็ได้แต่เดินออกจากโรงเรียน
    ที่ตั้งความหวังว่าจะได้งานทำนั้นอย่างเงื่องหงอย

    และเมื่อไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้ในกรุงเทพ
    ก็จึงต้องจำใจ กำเงินจำนวนสุดท้าย
    จับรถ ซมซานกลับบ้าน อย่างนกปีกหัก



    แต่เมื่อกลับถึงบ้าน
    จึงนึกขึ้นได้ว่า
    ตนเองนั้นเพิ่งได้รับมรดก
    เป็นที่ดินสวนรกร้างเท่าแ มวดิ้นตาย
    มาจากพ่อผู้ล่วงลับไปแล้ว

    ด้วยความเจ็บใจ
    จึงเกิดเป็นแรงมานะ ให้จับจอบเสียม
    หักร้างถางพง ที่ดินสวนเก่าที่รกร้างนั้น
    และค่อย ๆ พลิกฟื้นลงร่องผลไม้ไปทีละเล็กละน้อย
    อย่างฮึดสู้ชะตาชีวิต ด้วยความอดทน. . .



    อาจเป็นบุญในปางบรรพ์
    ของพ่อหนุ่มคนนี้ก็ได้
    ที่ปรากฎว่า หลายปีต่อมา
    สวนผลไม้ที่ลงแรงไว้นั้น
    ออกผลอย่างงดงาม
    และสร้างผลกำไรมากทบทวีขึ้นทุกปี
    กระทั่งสามารถเก็บเงินซื้อที่ดินในแปลงข้างเคียง
    ขยายอาณาเขตสวนของตนเอง จนกว้างขึ้น และกว้างขึ้น. . .

    หลายสิบปีต่อมา
    จากความขยันขันแข็ง มานะอดทน
    และประสบการณ์ที่เพิ่มพูน

    บัดนี้
    หนุ่มบ้านนอกคนนั้น
    ก็กลายเป็นชายชรา
    ที่คนทั้งเมืองรู้จักในนามของ
    พ่อเลี้ยงสวนผลไม้ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด
    และภูมิภาคนั้น



    อยู่มาปีหนึ่ง
    เมื่อเก็บเกี่ยวผลไม้มากมายมหาศาล
    และชำระบัญน้ำบัญชีเรียบร้อย
    โดยฝีมือของลูกหลานที่เลี้ยงดู ให้การศึกษา
    และแจกงานการให้ทำในสวนนั้นแล้ว

    พ่อเลี้ยงชราก็หอบเงินเป็นฟ่อน
    นั่งรถเข้ามาในตัวอำเภอ
    เพื่อขอเปิดบัญชีกับธนาคารเป็นครั้งแรก

    เมื่อแจ้งนาม และความจำนงกับธนาคารแล้ว
    พนักงานถึงกับตื่นเต้นกันยกใหญ่
    ผู้จัดการสาขาถึงกับเดินมาต้อนรับด้วยตัวเองเลยทีเดี ยว

    เมื่อพนมมือไหว้ลูกค้าใหญ่ รายใหม่ อย่างนอบน้อมแล้ว
    ผู้จัดการก็แตะข้อต่อศอก
    ยื่นใบเปิดบัญชีพร้อมปากกาปลอกทอง
    ให้กับพ่อเลี้ยงชราอย่างพินอบพิเทา

    “ ขอบพระคุณเป็นอย่างสูงครับ
    ทางเรารู้สึกเป็นเกียรติเป็นอย่างยิ่ง
    ที่ได้มีโอกาสบริการพ่อเลี้ยงในครั้งนี้
    รบกวนกรอกใบเปิดบัญชีด้วยครับ ”

    พ่อเลี้ยงชราส่ายหน้าช้าๆ
    ยื่นปากกาปลอกทองคืนให้กับผู้จัดการ
    พร้อมกับยิ้มให้ พลางกล่าวเนิบๆ

    “ พ่อหนุ่มช่วยกรอกรายการให้ลุงทีเถิด
    ลุงอ่านหนังสือไม่ออก เขียนหนังสือไม่ได้หรอก… ”

    ผู้จัดการรับปากกาคืนมาโดยอัตโนมัติแบบงงสุดขีด
    พลางค่อยๆอ้อมแอ้มถามลูกค้ารายใหญ่ (มาก ) อย่างเกรงใจสุดๆ

    “… เอ่อ…ผมไม่เคยทราบมาก่อนเลยครับ…
    … เอ่อ…ขออนุญาตเรียนถามพ่อเลี้ยงด้วยความเคารพนิดหนึ่ งเถิด ครับ
    คือ…พวกเราในจังหวัดนี้ก็ทราบกันดีอยู่
    ถึงชื่อเสียงของพ่อเลี้ยง
    ในกิจการสวนผลไม้ที่ใหญ่โตและเจริญก้าวหน้าที่สุดในภ ูมิภาคนี้
    แต่… ” ผู้จัดการ ชะงัก ด้วยความเกรงใจ

    และในที่สุดก็หลุดปากถามออกมา
    ด้วยความฉงนที่มิอาจเก็บไว้ได้จริงจริง

    “… แต่ พ่อเลี้ยงอ่านหนังสือไม่ออก
    และเขียนหนังสือไม่ได้ หรือครับ… ”

    “… พ่อหนุ่ม ” พ่อเลี้ยงชรายิ้มให้ผู้จัดการสาขาของธนาคารอย่างใจดี

    “… ถ้าลุงอ่านหนังสือออก และเขียนหนังสือได้น่ะนะ… ”

    แกถอนหายใจยาว

    ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ผู้จัดการถึงกับอึ้งไปนานเลย ว่า

    “… ป่านนี้ ลุงก็คงได้เป็นภารโรงไปแล้วแหละ… ”

    จงจำไว้ว่า

    คุณค่าของเราไม่ได้ขึ้นกับสิ่งที่คนอื่นมองเรา
    แต่ขึ้นอยู่กับตัวเรา
    โอกาสยังมีอยู่เสมอ ขอเพียงแต่มองไปรอบๆ
    ตั้งใจทำในสิ่งที่ทำได้ และทำให้เต็มความสามารถ
    แล้วดอกผลจะตามมาเอง

    Admin
    Admin
    Admin

    จำนวนข้อความ : 858
    Join date : 30/07/2009
    : 51

    Re: ถ้าไม่เคยล้มเหลว ไม่มีวันเห็นความสำเร็จ

    ตั้งหัวข้อ  Admin on Thu Jul 22, 2010 4:15 pm

    ขอบคุณค่ะสำหรับข้อมูลดีๆ....ว่าแต่รายงานตัวที่กระดานแนะนำตัวสมาชิกรายงานตัวหรือยัง ว่าแล้วก็กลับไปทำตามเงื่อนไขของชมรมด้วยนะค่ะ

      เวลาขณะนี้ Mon Nov 20, 2017 12:29 pm